Στις 17 Σεπτέμβρη , λίγες μόνο μέρες μετά τα 54α γενέθλια του έφυγε ο Κων/νος Ε. Μάριος (Ξυδάς). Ο Κων/νος ήταν ένας πολύπλευρα ταλαντούχος άνθρωπος του θεάτρου, ένα απίστευτα προικισμένο πλάσμα, που αν η ζωή του είχε ακολουθήσει άλλη πορεία ,αν ο ίδιος είχε προστατέψει περισσότερο τον εαυτό του και αν η υγεία του δεν τον είχε «προδώσει» τόσο σύντομα, θα είχε πολλά να δώσει ακόμη. Πάρα πολλά.
Τέλειωσε τη σχολή του Εθνικού θεάτρου και συνέχισε ,σπουδάζοντας σκηνοθεσία στην Αμερική. Μόλις γύρισε στην Αθήνα ,στα 22 του χρόνια ίδρυσε το «Ασκητικό θέατρο», όπου σκηνοθέτησε έργα κλασσικού και σύγχρονου ρεπερτορίου (“Δυο κύριοι από τη Βερόνα” του Σαιξπηρ, ”Χοηφόρες “ και “Αγαμέμνονας” του Αισχύλου, ”Η μοίρα και τα μάτια των ανδρών” του Τζον Χερμπερτ , « Ασυλλόγιστος» του Μολιέρου κ.α). Από τότε φάνηκε το πόσο καλά ήξερε να «χτυπάει φλέβα χρυσού» όταν βρισκόταν αντιμέτωπος με έργα και ερμηνείες. Οι παραστάσεις του (πρωτοποριακές αλλά με απόλυτο σεβασμό στο κείμενο του συγγραφέα) ήταν εξαιρετικές κατά κοινή ομολογία, «δούλεψαν», απέσπασαν θερμές κριτικές και κάποιες από αυτές ταξίδεψαν σε φεστιβάλ του εξωτερικού με τεράστια κι εκεί επιτυχία. Το Ασκητικό υπήρξε ένας χώρος έκφρασης και δημιουργίας για καλούς ηθοποιούς που στη συνέχεια, είχαν τη δική τους σημαντική πορεία( Άννα Πολυτίμου, Γιάννης Σιαμσιάρης, Σταμάτης Κραουνάκης, Σπύρος Μπιμπίλας, Κοραής Δαμάτης, Τάκης Τζαμαργιάς, Γιώργος Κροντήρης και άλλοι που το ότι δεν τους θυμόμαστε αυτή τη στιγμή, δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο σημαντικοί).
Αργότερα κι όταν είχε κλείσει το κεφάλαιο ΑΣΚΗΤΙΚΟ, ο Κωνσταντίνος έγινε διευθυντής του ΟΜΗΡΕΙΟΥ στην ιδιαίτερη πατρίδα του τη Χίο, όπου και ίδρυσε σχολή από την οποία ξεπήδησαν επίσης πολλοί και καλοί ηθοποιοί.
Στη Χίο άλλωστε διετέλεσε για κάποια χρόνια και διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου.
Δίδαξε υποκριτική και αυτοσχεδιασμό επί σειρά ετών στη ΣΧΟΛΗ ΒΕΑΚΗ κι όσοι ευτύχησαν να τον έχουν δάσκαλο τον θυμούνται με ιδιαίτερη αγάπη. Είναι αλήθεια ότι πολλούς νέους- και όχι μόνον- ηθοποιούς βοήθησε και ευεργέτησε. Αναγνώριζε το γνήσιο ταλέντο όπου το έβρισκε και ήξερε να το σέβεται και να το αξιοποιεί στο έπακρον.
Υπήρξε άλλωστε κι ο ίδιος ένας εξαίρετος ηθοποιός απ’ αυτούς που έχουν το θαυμαστό τάλαντο να «γράφουν» ακόμη και σε μικρούς ρόλους, κάνοντάς τους να δείχνουν μεγάλοι.
Και συγγραφέας ήταν. Πολυγραφότατος , βραβευμένος από τη νεαρή του ακόμη ηλικία και με ενδιαφέρουσα γραφή. Η «Μαγδαληνή» ήταν ένα από τα τελευταία του έργα που δούλευε για χρόνια και που δεν πρόλαβε να ανεβάσει.
Κυρίως όμως, ο Κωνσταντίνος ήταν αυτό που λέμε ένα «υπέροχο, λαμπερό μυαλό» με απεριόριστες δυνατότητες κι ένας βαθύτατα ευαίσθητος άνθρωπος.
Θα σε θυμόμαστε Κωνσταντίνε. Ξέρουμε ότι εκεί που πας, στους αόρατους αυτούς κόσμους, θα μαζέψεις δίπλα σου παλιούς και νέους θεατρίνους και θα σκαρώσεις σπουδαίες παραστάσεις απ αυτές που πάντα ήξερες να ανεβάζεις.
