<>

ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΕΥΤΕΡΑ 18.02.19 ΚΑΙ ΩΡΑ 13.30

Τη Δευτέρα 18.02.19 και ώρα 13.30 στο θέατρο Τζένη Καρέζη θα πραγματοποιηθεί η 3η εξ’αναβολής Έκτακτη Γεν. Συνέλευση του ΣΕΗ με θέμα Συλλογική Σύμβαση Εργασίας ΣΕΗ-ΚΘΒΕ.

Να είμαστε όλοι εκεί!

περισσότερα...

συνεντευξη τυπου για τις σσε // 21-01-2019

Στην συνέντευξη τύπου στο “REX”, μίλησαν, ο πρόεδρος του ΣΕΗ, Δημήτρης Αντωνιάδης, ο πρόεδρος του ΠΜΣ, Β. Παρασκευόπουλος και ο Δημήτρης Καταλειφός.

Ο αγώνας μας είναι δίκαιος. Γι’ αυτό και θα νικήσει.

Περισσότερα

το νεο βιντεο για τις σσε

Νέο βίντεο για την ενίσχυση του αγώνα που κάνει το σωματείο για τις ΣΣΕ.

Τους ευχαριστούμε όλους από καρδιάς.

Το βίντεο εδώ.

Περισσότερα

σχετικα με την σταση του κθβε, της κυβέρνησης και τον αγωνα μας

Κάλεσμα για συσπείρωση όλων των συναδέλφων στο ΚΘΒΕ (και όχι μόνο) για την πάλη της Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, που δεν υπογράφει η διοίκηση του οργανισμού.

Ενημερωθείτε για τις εξελίξεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας.

Στηρίζουμε πλήρως τον αγώνα των συναδέλφων μας για υπογραφή ΣΣΕ!

Περισσότερα

9 χρόνια από τον θάνατο της Αλέκας Παϊζη

Categories: Stories

Αυτές τις ημέρες κλείνουμε 9 χρόνια χωρίς την αγαπημένη συναδέλφισσα Αλέκα Παϊζη.
Θυμώμενοι την πορεία της, αναπαράγουμε άρθρο με το οποίο την “αποχαιρετούσε” τότε, αρχές Φλεβάρη του ’09, ο Σύλλογος Σπουδαστών Σχολών Χορού, Θεάτρου & Κινηματογράφου.

Αλέκα Παϊζη…. πρωταγωνίστρια στους αγώνες της ζωής

 

«Δεν με απορρόφησε η τέχνη…η ζωή με απορρόφησε…»

Μ’ αυτή την δήλωση σε μία απ’ τις τελευταίες της συνεντεύξεις, η μοναδική ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου Αλέκα Παΐζη, μας δίνει ένα ακόμα μάθημα για τη στάση του καλλιτέχνη απέναντι στην κοινωνία, για την δυναμική και την μαχητικότητα ενός ανθρώπου που πάλεψε όλη του τη ζωή, να «χτυπήσει» τα «κακώς κείμενα» της κοινωνίας, με όπλο την τέχνη…

Λίγους μήνες πριν το ανέβασμα της παράστασης «Η Σονάτα Του Σεληνόφωτος», του Γιάννη Ρίτσου, η Αλέκα Παΐζη, «έφυγε» στα 90 της χρόνια, τα ξημερώματα της Τετάρτης 4 Φεβρουαρίου 2009, πηγαίνοντας να «συναντήσει» τους συντρόφους της κι αγωνιστές,-Γ. Ρίτσο, Μ. Κατράκη και τόσους άλλους- στις «γειτονιές του κόσμου»…στις γειτονιές των αγγέλων…

Ανυποχώρητη… εμπνευσμένη.. μοναδική… γοητευτική…υπέγραψε την ιστορία της ζωής της, με τη δύναμη ενός καλλιτέχνη και ανθρώπου, που δεν συμβιβάζεται, που αντιστέκεται, πρωτοπορεί, που «πρωταγωνίστησε» σε όλες τις μάχες και τους απελευθερωτικούς αγώνες αυτού του λαού…

Η Αλέκα Παΐζη γεννήθηκε στην Κρήτη το 1919.Ο πατέρας της, Κωνσταντίνος, ήταν δάσκαλος, αλλά και καπνέμπορος. Έρχεται στην Αθήνα και η κατοχή τη βρίσκει σπουδάστρια της σχολής του Εθνικού Θεάτρου και παντρεμένη με έναν νομομαθή τραπεζικό υπάλληλο. Μείνανε σε ένα σπίτι κοντά στις Τζιτζιφιές της Καλλιθέας. Εκεί, η Αλέκα Παΐζη, ανέλαβε να εκπληρώσει ένα μεγάλο και ριψοκίνδυνο καθήκον, που της ανέθεσε ο κομμουνιστής δημοσιογράφος Κώστας Καραγιώργης. Την εγκατάσταση τυπογραφικού μηχανήματος και την εκτύπωση του παράνομου «Ριζοσπάστη». Στο σπίτι της εκδόθηκε το πρώτο παράνομο κατοχικό φύλλο του «Ριζοσπάστη»…

Στη συνέχεια, η Αλέκα Παΐζη εντάσσεται στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ. Σαν αριστούχος απόφοιτος της σχολής, το 1942 προσλαμβάνεται από το Εθνικό Θέατρο και πρωτοεμφανίζεται στην κωμωδία του Γκολντόνι «Βεντάλια». Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, δυο μέρες πριν την πρεμιέρα της στο έργο «Μίνα φον Μπάρχελμ», λόγω της ΕΑΜικής δράσης της μέσα στο Εθνικό Θέατρο, συλλαμβάνεται από τους Γερμανούς και κρατείται στη Μέρλιν, από όπου σύντομα απελευθερώνεται. Η ΕΑΜική της δράση συνεχίζεται στο Εθνικό Θέατρο, όπου παραμένει μέχρι το 1944, παίζοντας στα έργα «Μήδεια», «Λουίζα Μύλλερ», «Η γυναίκα στοιχειό» κ.α. Μετά την απελευθέρωση συμμετέχει στο

ΕΑΜικό «Θέατρο του Λαού», στον επίσης ΕΑΜικό θίασο «Ελεύθεροι Καλλιτέχνες». Τον Αύγουστο του 1949 η Αλέκα Παΐζη συλλαμβάνεται, κρατείται 45 μέρες στη Γενική Ασφάλεια, μεταφέρεται στο Μεταγωγών και στη συνέχεια εξορίζεται, αρχικά στο Τρίκερι, μετά στο Μακρονήσι και ξανά στο Τρίκερι, από όπου, το Δεκέμβρη του 1951, βγαίνει για δεκαπέντε μέρες ως «αδειούχος εξόριστος» και εξακολουθεί να θεωρείται «αδειούχος εξόριστος» μέχρι το 1966, οπότε πρωτοπήρε διαβατήριο…

Λόγω της αγωνιστικής στάσης της, δυσκολεύτηκε πάρα πολύ επαγγελματικά. Δίπλα της πάντα ήταν η εκπαιδευτικός και ποιήτρια αδελφή της, Κατίνα Παΐζη – Ζωγράφου. Στη δεκαετία του 1950 – με εξαίρεση τον επίσης εξόριστο στο Μακρονήσι Μάνο Κατράκη – ελάχιστοι θίασοι πρόσφεραν δουλειά στην Αλέκα Παΐζη. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960 ο Μίκης Θεοδωράκης συνεργάζεται με την Αλέκα Παΐζη για την παρουσίαση του μελοποιημένου «Επιταφίου» του Ρίτσου, στην Αθήνα και στην επαρχία. Η Α. Παΐζη επρόκειτο μόνο να απαγγείλει αποσπάσματα, τελικώς ήταν η πρώτη που τραγούδησε και τραγούδια. Η μουσική αυτή παράσταση έγινε στόχος βίαιων επιθέσεων από την Αστυνομία, τη Χωροφυλακή και παρακρατικούς, ιδίως στην επαρχία.

Το 1961 ο Σωκράτης Καραντηνός, πρωτεργάτης και διευθυντής του νεοσύστατου Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, παρανομώντας ουσιαστικά, τολμά να την προσλάβει χωρίς την απαραίτητη, τότε, βεβαίωση «κοινωνικών φρονημάτων» και το 1963 την επαναπροσλαμβάνει, πάλι παραβαίνοντας το σχετικό νόμο. Πρωταγωνίστρια του ΚΘΒΕ τη βρίσκει η 21η Απριλίου. Νύχτα της 21ης Απριλίου, λόγω και απειλών κατά του διευθυντή αν επέτρεπε την παραμονή της στο ΚΘΒΕ, η Αλέκα Παΐζη φυγαδεύεται από τη Θεσσαλονίκη και σύντομα για το Λονδίνο και μετά στην Ιταλία, αναπτύσσοντας αντιδικτατορική δράση και υπομένοντας τα τεράστια προβλήματα επιβίωσής της.

Με τη μεταπολίτευση επέστρεψε στην Ελλάδα και στο θέατρο. Η πρώτη επανεμφάνιση στο θέατρο έγινε με το «Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο» του Λεωνίδα Τριβιζά, στο έργο «Κάπταιν Σελλ, κάπταιν Εσσο». Με τον ίδιο θίασο επρόκειτο να ερμηνεύσει την – εμπνευσμένη από το μυθιστόρημα του Γκόρκι – «Μάνα» του Μπρεχτ, συμφωνία που ναυάγησε.

Ακολούθησαν συνεργασίες της με πολλούς θιάσους. Πρωταγωνιστικοί ρόλοι και πραγματικά πολύ σπουδαίες ερμηνείες της, σε κλασικά και σύγχρονα, ξένα και ελληνικά έργα. Η τελευταία θεατρική εμφάνιση έγινε πέρσι το καλοκαίρι με το έργο του Χόρβατ «Ιστορίες από το δάσος της Βιέννης», σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, από το Εθνικό Θέατρο, στο οποίο θα ερμήνευε τον προσεχή Μάρτη τον ποιητικό μονόλογο του Γιάννη Ρίτσου «Η σονάτα του σεληνόφωτος».

Ο Σύλλογος Σπουδαστών Σχολών Χορού, Θεάτρου & Κινηματογράφου…

τιμά την μνήμη της…τη δράση της…την τέχνη της…

Ως ύστατο φόρο τιμής…καταθέτουμε στεφάνι στην κηδεία της…

Ως ύστατο φόρο τιμής…δίνουμε υπόσχεση να παλεύουμε για όσα πίστεψε…

για όσα ονειρεύτηκε…για όσα μας κληροδότησε…

Το σχετικό άρθρο εδώ.

Leave a Reply