Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Κώστα Νταλιάνη, έναν δημιουργό που σημάδεψε με τη διαδρομή και τη στάση ζωής του το σύγχρονο ελληνικό θέατρο.
Ο Κώστας Νταλιάνης υπήρξε μια καλλιτεχνική προσωπικότητα, που αφιέρωσε τη ζωή του στην τέχνη, την εκπαίδευση και τη διαμόρφωση συνειδήσεων. Υπηρέτησε με συνέπεια το κοινωνικό–πολιτικό θέατρο, με την έννοια ενός θεάτρου που παρεμβαίνει, κρίνει, σχολιάζει και παίρνει θέση. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει, το θέατρο οφείλει «να στέκεται αντιμέτωπο με την πραγματικότητα, να την κρίνει, να τη σχολιάζει, να παίρνει θέση για ό,τι συμβαίνει». Και αυτό ακριβώς έκανε σε όλη του τη διαδρομή: στάθηκε απέναντι στο «βάρβαρο άνθρωπο που επιμένει να διαμορφώνει η σημερινή ανταγωνιστική κοινωνία», παλεύοντας μέσα από την τέχνη του για μια κοινωνία καλύτερη.
Γεννημένος στον Βόλο, υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του «Θεάτρου της Άνοιξης» και συνιδρυτής, ηθοποιός και μόνιμος σκηνοθέτης του Θεάτρου «Μοντέρνοι Καιροί», το οποίο εκπροσώπησε επίσημα την Ελλάδα το 1985 στο Φεστιβάλ Eurotheatertage στη Βόννη με το «Σχολείο Γυναικών» του Μολιέρου. Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στα ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Ρόδου και Βόλου, ενώ συνεργάστηκε με το Κ.Θ.Β.Ε. και πλήθος δραματικών σχολών.
Το 2006, μαζί με την Εβίτα Παπασπύρου, ίδρυσε την Ανώτερη Σχολή Δραματικής Τέχνης «Μοντέρνοι Καιροί», μεταδίδοντας σε γενιές ηθοποιών την πεποίθηση ότι το θέατρο δεν είναι απλώς επάγγελμα, αλλά πράξη αντίστασης και ευθύνης. Δίδαξε Υποκριτική, Σωματική Έκφραση, Αυτοσχεδιασμό, Δραματολογική Ανάλυση και Φωτισμό, εμπνέοντας τους μαθητές του να αντιμετωπίζουν τη σκηνή ως χώρο συνείδησης και αγώνα.
Σκηνοθέτησε περίπου πενήντα έργα, από τον Μπέρτολτ Μπρεχτ και τον Ευγένιο Ιονέσκο μέχρι τον Νικολάι Γκόγκολ, τον Μαξ Φρις, τον Ευριπίδη και πολλούς ακόμη. Το έργο του χαρακτηριζόταν από ιδεολογική σαφήνεια, αισθητική συνέπεια και βαθιά πίστη στη συλλογική δύναμη του θεάτρου.
Η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Όμως η παρακαταθήκη του παραμένει ζωντανή: στις παραστάσεις του, στους μαθητές του, στις ιδέες που υπηρέτησε με θάρρος και καθαρότητα.
Ο Κώστας Νταλιάνης δεν υπήρξε απλώς ένας σκηνοθέτης. Υπήρξε δάσκαλος, αγωνιστής της τέχνης και της ζωής και υπερασπιστής ενός θεάτρου που τολμά να στέκεται απέναντι στην πραγματικότητα.
Το έργο του θα συνεχίσει να μας θυμίζει πως το θέατρο, όταν είναι αληθινό, γίνεται πράξη ευθύνης και ελπίδας.
Η πολιτική κηδεία θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 2 Μαρτίου στις 11.30 στο Α’ Νεκροταφείο.
Τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην Εβίτα, τη Φάνια, τον Βασίλη, τον Οδυσσέα, την Αριάδνη και σε όλους τους μαθητές, φίλους και συναδέλφους του που τον αγάπησαν και τους αγάπησε.
